Adrian Johnston kapitalizmin\r\nen eski eşlikçileriyle olan ortaklığına saldırıyor: insan doğasında temellenen\r\nbir bencillik ve dinmeyen açgözlülük. Sonsuz Hırs kapitalizmin insani\r\nbir bencillik ve açgözlülük üzerine kurulu olduğunu iddia eden varsayımlara\r\nmeydan okuyor. Marksizm ile psikanalizi yeniden buluşturan Johnston,\r\nkapitalizmin itici gücünün iddia edildiği gibi zenginleşme arzusu ya da bireysel\r\ntatminler olmadığını ileri sürüyor.
Marx’ın sermaye\r\nbirikim döngüsü\r\nile Lacan’ın durdurulamaz, nesnesiz \"dürtü\"\r\nkavramını titizlikle sentezleyen bu çalışma, kapitalizmin merkezine\r\ninsanı aşan, kişisel olmayan ve tam da öznelerin tatminsizliğinden beslenen\r\nmekanik bir deliliği yerleştiriyor. Johnston'a göre bencillik insanın\r\nözünden kaynaklanmaz; aksine, bizzat sermayenin kendi karakteridir. Tam da bu\r\nyüzden kapitalizm, kendi çocuklarını yutan ve sonsuz bir hırsla işleyen bir\r\nçarka dönüşür.
Yeni Bir Alman İdealizmi’nden tanıdığımız Johnston düşünsel\r\nkuvvetlerini bu kez başka bir soruya yöneltiyor: Nasıl oluyor da böylesine\r\nkederli ve hastalıklı bir “sistem” kendisini öngörülenden çok daha inatçı bir\r\ndirençle sürdürmeye devam ediyor?